Eskişehir’de yalnızlık büyüyor: Küçülen haneler, azalan çocuk sayısı ve artan yaşam maliyeti dikkat çekiyor

Haber Merkezi

Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) verileri, son yıllarda Eskişehir’in demografik yapısında dikkat çekici bir dönüşüm yaşandığını ortaya koyuyor. “Öğrenci kenti” ve “modern şehir” kimliğiyle öne çıkan Eskişehir’de, hane yapısının hızla küçülmesi, yalnız yaşayan kişi sayısındaki artış ve çocuk nüfusunun düşüklüğü yeni bir toplumsal tabloyu işaret ediyor.

Yalnız yaşayanların sayısı hızla artıyor

TÜİK verilerine göre Eskişehir, Türkiye’de yalnız yaşayanların oranının en yüksek olduğu illerden biri konumunda bulunuyor. Son yıllarda tek kişilik hanelerdeki artış dikkat çekerken, kentte ortalama hane büyüklüğü 2,56–2,59 kişi seviyesine kadar geriledi.

Bu oran, Eskişehir’i Türkiye’de hane nüfusu en küçük şehirler arasına sokuyor. Veriler aynı zamanda kentte geniş aile yapısının da ciddi şekilde çözüldüğünü gösteriyor. Geniş aile oranı yüzde 9’lar seviyesine kadar düşmüş durumda.

Öte yandan yalnız yaşayanların sayısındaki artışın son 10 yılda yüzde 60’ın üzerinde yükseldiği ifade ediliyor.

Her 5 kişiden biri yalnız yaşıyor

Veriler, şehirde yalnız yaşamın artık istisna değil, yaygın bir yaşam biçimi haline geldiğini gösteriyor. Nitekim Eskişehir’de yaklaşık her 5 kişiden birinin yalnız yaşadığı belirtiliyor.

Bu tablo, son dönemde sıkça gündeme gelen “yalnız yaşayan kişilerin evlerinde ölü bulunması” haberlerinin de arka planını oluşturuyor. Özellikle yaşlı nüfus içinde yalnız yaşayanların oranının yüksek olması, sosyal izolasyon riskini artırıyor.

Yaşlı nüfus artıyor, yalnızlık derinleşiyor

TÜİK verilerine göre Eskişehir’de 65 yaş üstü nüfus oranı %13,6 ile Türkiye ortalamasının üzerinde.

Daha çarpıcı olan ise, tek başına yaşayan yaşlıların oranının yüksekliği. Bu durum, şehirde yalnızlığın sadece gençler arasında değil, yaşlı nüfus içinde de derinleştiğini gösteriyor.

Çocuk sayısı düşüyor: Demografik yapı değişiyor

Eskişehir, çocuk nüfus oranı açısından da Türkiye ortalamasının altında yer alıyor. TÜİK verilerine göre şehirde çocukların toplam nüfus içindeki payı, ülke ortalamasına kıyasla daha düşük seviyede.

Bu durum, şehirde doğurganlık oranlarının düşük olduğunu ve aile yapısının giderek “çocuksuz hane” modeline evrildiğini ortaya koyuyor. Sahadaki gözlemler ise tabloyu daha da netleştiriyor: Kentte birçok mahallede 10 haneden yaklaşık 7’sinde çocuk bulunmadığı ifade ediliyor.

“Butik şehir” modeli tartışma yaratıyor

Uzmanlara göre Eskişehir’deki bu dönüşüm, sadece sosyolojik değil aynı zamanda ekonomik ve kentsel politikalarla da bağlantılı. “Butik şehir” yaklaşımıyla daha sınırlı, kontrollü bir kent yapısı hedeflenirken; bu durumun genç nüfusun şehirde kalıcılığını olumsuz etkilediği yorumları yapılıyor.

İş dünyası eleman bulamıyor

Kentteki demografik değişimin ekonomik yansımaları da giderek belirginleşiyor. Eskişehir’de birçok sektör, özellikle hizmet ve sanayi alanlarında çalıştıracak eleman bulamamaktan şikâyet ediyor.

İş dünyasına göre bunun başlıca nedenleri:

• Yüksek kira fiyatları
• Artan yaşam maliyeti
• Düşük ücret–yüksek gider dengesi

Yaşam maliyeti yükseliyor

Son dönemde Eskişehir, yaşam maliyeti açısından da dikkat çeken şehirler arasında yer almaya başladı. Özellikle:

• Toplu ulaşım ücretlerinin mesafeye kıyasla yüksek olması
• Su fiyatlarının artışı
• Kira ve temel giderlerdeki yükseliş

gibi kalemler, şehirde yaşamı zorlaştıran unsurlar arasında gösteriliyor.

Türkiye genelinde bekar bir çalışanın yaşam maliyetinin 40 bin TL’yi aştığı hesaplanırken, bu tablo Eskişehir gibi orta ölçekli şehirlerde de hissedilir hale gelmiş durumda.

Gençler gelmiyor, doğum oranı düşüyor

Artan maliyetler ve sınırlı ekonomik fırsatlar nedeniyle şehir dışından gelen genç nüfusun azaldığı, mevcut gençlerin ise büyük şehirlere yöneldiği ifade ediliyor.

Bu durum, doğrudan doğurganlık oranlarına da yansıyor:

• Ev kurma yaşı yükseliyor
• Çocuk sahibi olma eğilimi azalıyor
• Tek kişilik yaşam yaygınlaşıyor

Eskişehir'de Sosyal yalnızlık alarm veriyor

Ortaya çıkan tablo, Eskişehir’de sadece demografik değil, aynı zamanda sosyal bir yalnızlık krizinin de büyüdüğünü gösteriyor.

Küçülen haneler, azalan çocuk sayısı, artan yaşlı nüfus ve ekonomik baskılar birleştiğinde; şehirde hem sosyal bağların zayıfladığı hem de yalnız yaşamın kalıcı hale geldiği görülüyor.

Bu süreç, sadece bireysel yaşam tarzı değişimi değil; aynı zamanda şehir planlaması, ekonomi ve sosyal politikaların birlikte ele alınmasını gerektiren çok boyutlu bir dönüşüm olarak değerlendiriliyor.